Jak ważny jest autorytet dla młodego człowieka? Jaką ma rolę w odniesieniu do sukcesu wyboru ścieżki zawodowej? Co jeśli moim zdaniem nie widzę żadnego wzorca do naśladowania?

18 lat temu jedna osoba wpłynęła na moje życie

Pamiętam jak 18 lat temu jedna osoba wpłynęła na moje życie. Kiedy w dniu 2 września 2007 roku szykowałam się na swój pierwszy gimnazjalny dzień szkoły nie wiedziałam, że będzie dla mnie kolejnym kamieniem milowym w moim życiu. W tym dniu uczestniczyłam w swojej pierwszej lekcji Wiedzy o Społeczeństwie (dalej jako: „WOS). Wydarzyło się wtedy coś niesamowitego. Jak grom uderzyło we mnie, że chce zostać prawnikiem (wtedy jeszcze bliżej nie określonego zawodu) i tak się stało. Swoje dalsze życie pokierowałam w odpowiedni sposób poprzez wybranie przedmiotów na maturę, stosownej uczelni wyższej i następnie najważniejszego – kierunku studiów. Pierwszą satysfakcję odczułam poprzez zapełnianie indeksu kolejnymi ocenami bardzo dobrymi, następną, gdy odbierałam dyplom z wyróżnieniem (to było dużym wydarzeniem społecznym całego miasta, gdy na rozdaniu dyplomów rodem z amerykańskich filmów, dyplom otrzymałam od Rektora, będącego wielkim autorytetem w świecie przepisów prawnych i Prezydenta Miasta) i kolejną, kiedy po skończeniu studiów otrzymałam niemal od razu ofertę pracy z innego miasta, niż zamieszkiwałam i kończyłam studia. Podczas studiów obserwowałam jednak jak wiele osób rezygnowało na poszczególnym ich etapie i zadawałam sobie pytanie: dlaczego?

Przez większość swojego życia obserwowałam w życiu domowym ciężką pracę moich medycznych z wykształcenia rodziców, którzy byli dla mnie pierwszymi autorytetami w życiu, lecz nie poszłam w ślady żadnego z nich. Wtedy nastało wśród otaczających mnie ludzi pytanie: „dlaczego?”.

Odpowiedź jest bardzo prosta. Rodzice byli moimi wzorcami w życiu prywatnym, lecz nie zawodowym. Od ów wspominanej lekcji WOS-u wiedziałam, że chcę robić coś innego. Oczarowana swoim nauczycielem zaczęłam drążyć więc temat – co dla mnie oznacza wybór dalszej drogi zawodowej, z czym się wiąże, jak pokierować swoim życiem i czy rzeczywiście taki wybór jest wyborem na całe życie.

Pierwszy poważny wybór

Wybór ścieżki zawodowej to tak naprawdę pierwszy poważny i co do zasady (tak, prawnicy kochają to określenie) indywidualny wybór młodego człowieka. To on kształtuje nasze życie pod kątem sytuacji satysfakcji spełnienia osobistego i warunków finansowych. Dzisiaj młodzież stoi przed nieskończonymi możliwościami krajowymi i wręcz międzykontynentalnymi. Szeroka gama wyboru może jednak przytłoczyć i sfrustrować, kiedy nie możemy jednak jednoznacznie określić naszej ścieżki zawodowej, a nawet kierunku, w którym chcemy podążyć. W tym procesie tak ważne są wzorce, autorytetu, lecz ukierunkowujące nas zawodowo, a nie stricte życiowo. To oni wzbudzają w nas motywację, kształtują przyszłościowy sposób myślenia, lecz także wpływają na nasz system wartości. Każdy z nas chce przecież być doceniony w pierwszej kolejności przez rodziców, a kolejno przez przełożonych w pracy.

W mojej pracy obserwuję, jak młodzi ludzie bez żadnego źródła inspiracji koncertowo niszczą sobie życie, popadając w coraz to większe dewiacje społeczne, lecz kiedy rozpoczynam postępowanie dowodowe, mam pewne wątpliwości co do faktycznego braku wzoru do naśladowania. Przekazują mi wówczas wiele informacji o swoich pasjach i na pytanie – dlaczego się tym nie zajęli, odpowiadają „mówili mi szkole, że sobie z tym radzę, ale odpuściłem(am) temat”. Ale czy faktycznie w ich życiu zabrało naprawdę chociaż jednej osoby, która pomogłaby choć naprowadzić ich na jedną z tak wielu dróg. Autorytetu – tego zawodowego – należy poszukiwać zarówno w gronie powszechnie znanych osób publicznych, jak i w kręgu naszych osób bliższych, czy dalszych (np. nauczycielach). Często wskazują oni, że niemożliwe dla kogoś, staje się jednak osiągalnym punktem w życiu, po podjęciu stosownych kroków i przekazują swoją wiedzę na temat różnorodności możliwości na rynku pracy.

Co zatem zrobić jeśli wydaje nam się, że naprawdę nie otacza nas ani jedna osoba warta naśladowania?

obserwujmy swoje otoczenie uważniej,
szukajmy historii, które stanowią dowód, że warto się starać, nawet jeśli w pierwszej chwili tak bardzo nie wychodzi nam to, co chcemy osiągnąć, a czujemy, że to jest właśnie to,
wierzmy w siebie i swój wewnętrzny głos,
ale przede wszystkim zadajmy sobie pytanie – czy dana osoba jest MOIM wzorcem zawodowym, a nie tylko poczuciem obowiązku i satysfakcji rodzinnej.

To jest naprawdę ważne

W obecnych czasach, różnorodność możliwości może także przybrać negatywny aspekt. Trendy społeczeństwa mogą ukazywać destrukcję i dążenie do spełnienia zawodowego w pewnym określonym zakresie jako coś pozytywnego, a być wręcz czym znacząco przeciwnym – sztucznym kreowaniem negatywnego dla nas samych wyboru.

W polskim szkolnictwie na wzór państwa zachodnich często brakuje osoby ukierunkowującej osoby młode na wybór swojej ścieżki. W szkołach są, bądź nie pedagodzy, którym zawsze brak czasu na indywidualne podejście i środków.

Ważna jest zatem samo-świadomość w byciu sobą, w zgodzie ze swoimi pragnieniami zawodowymi. Ale co jeśli podejmę złą decyzję? Aktualnie nawet zmiana pracy i podjęcie na nowo wykształcenia w całkowicie odrębnym kierunku nie jest czymś nadzwyczajnym. Wzorzec zawodowy możemy spotkać kiedy bądź.